Met een prijs van vijftig cent op door-de-weekse dagen en zaterdag en een dollar op zondag is het een aantrekkelijk geprijsde krant. De lagere prijs in verhouding met Nederlandse kranten is te verklaren vanuit het grotere aantal advertenties. Anders dan in Nederland is de krant hier het medium wanneer je een baan zoekt of een huis wil verkopen. Dus waar Nederlandse kranten relatief meer van de lezer vragen, ligt in het Amerikaanse kranten-businessmodel het zwaartepunt op de advertentieinkomsten.

De grootste concurrent is the Sun Sentinel, een krant die in Fort Lauderdale gemaakt wordt. De strijd om de lezer is het hevigst in het Zuidelijke verspreidingsgebied van the Post, dat is het noorderlijke verspreidingsgebied van the Sentinel. Overigens is de concurrentie goed voor de kwalitiet van beide kranten die elkaar als het even kan de loef af willen steken met scoops en onderscheidende features.

Ik heb ruim driehonderd journalisten-collega's met wie we een groot kantoorgebouw in het centrum van West Palm Beach bezetten. Daarnaast zijn er nog een paar honderd collega's die andere werkzaamheden doen: de drukpers bedienen, advertenties uitmeten, de invoegsels invouwen, de kantine runnen en de boel schoonhouden.

Mijn directe collega's zijn op twee handen te tellen. Wij bemensen de editorial library zeven dagen per week van negen tot negen. Wij zijn de krantenbibliotheek, waar oude edities en foto's gearchiveerd worden en waar reporters ieder uur van de dag binnenlopen met vragen: Kun je uitzoeken wie op het adres woont waar de politie gisteren zestig mensen arresteerde in verband met een hanen gevecht? Welk percentage van de huishoudens in Lake Worth spreekt thuis een andere taal dan Engels? Hoeveel badkamers hebben de huizen van deze groot waterverbuikers in Palm Beach? Kun je nagaan of deze kerel al eens eerder gearresteerd is? Kun je me de details geven van een land deal in 2004 waarbij deze personen betrokken waren? Hoeveel afkick klinieken zijn er in onze county en hoeveel mensen vanuit de staat en van buiten de staat gaan daar per jaar heen? Waarin verschilt het bestedingspatroon van koppels en singles?

De hele dag door beantwoorden wij vragen, zoeken telefoonnummers, checken de handel en wandel van verdachte of bekende personen. Je staat er versteld van hoeveel je over iemand te weten kunt komen zonder dat je hem of haar kent. Wij hebben toegang tot allerlei databases met gegevens over huwelijk en scheiding; hypotheken en leningen; rijbewijzen en auto's; rechtzaken en veroordelingen. In ons werk gaat het erom gegevens uit verschillende bronnen snel op een slimme manier te combineren.

De gegevens die ik op dagelijkse basis bestudeer zijn in Nederland veelal beschermd onder privacy wetgeving. Dat vind ik eigenlijk ook wel beter daar waar het mijn eigen gegevens betreft. Maar zonder de beschikbaarheid van deze gegevens zou ik waarschijnlijk geen baan hebben hier, en het is op een bepaalde manier prachtig om de scheidingspapieren van een lokale bestuurder door te spitten (hij moet maandelijks een bedrag betalen voor de kapperkosten van de hond en de therapie van hun dochter).

De kranten business in Nederland en wereldwijd wordt aangetast door internet en andere ontwikkelingen. Krantenlezers zijn veelal ouder en hoger opgeleid. Jonge mensen halen hun informatie van het internet en voor lager opgeleiden is de televisie de belangrijkste bron van informatie. Wat dat betreft zitten wij hier goed: het zuiden van Florida is de plek waar rijke baby boomers hun oude dag doorbrengen. Teruglopende oplagecijfers treffen andere kranten dan ook harder dan de onze. The Post is al jaren een winstgevende krant, gedwongen ontslagen zijn in de geschiedenis van deze krant nog nooit voorgekomen. Overigens geven we naast The Post ook de Spaanstalige krant, La Palma, uit en The Palm Beach Daily News, een krantje op glanzend papier voor de rijke bewoners van Palm Beach Island. Naast La Palma en the Palm Beach Daily News verschijnen er dagelijks vier edities van the Post.

Plaatselijke informatie, dat is waar mensen nog wel voor willen betalen en waarin de krant zich kan onderscheiden van andere bronnen. Betrouwbare informatie over de stand van de wereld, het land, de staat, maar bovenal de buurt. De focus op het plaatselijke komt ook tot uiting in de slogan van de krant die luidt: Ask a Local.

Vraag het iemand uit de buurt, dat is voor mij als buitenlander een mooie club om bij te horen.

Neem Ted Haggard, prominent evangelisator en tot voor kort leider van the National Association of Evangelicals (een groep met 40 miljoen volgelingen). Haggard moest aftreden nadat voormalig homo-prostituee, Mike Jones, de media had verteld dat de vooraanstaande dominee herhaaldelijk betaalde sex met hem had gehad. Bovendien wist Jones te vertellen dat Haggard hierbij graag een lijn speed mocht snuiven. De vernedering kon niet groter zijn toen Haggard uiteindelijk moest bekennen dat de aantijgingen op waarheid berustten. Hij trad terug als leider van de associatie en de kerk en ging in intensieve therapie. Drie weken later meldde een van zijn begeleiders dat hij weer volledig heterosexueel was. De patient was genezen verklaard: The therapy gave Ted the tools to help to embrace his heterosexual side.

Vanuit de wetenschap zijn er allerlei aanwijzingen dat homsexualiteit juist een biologische basis heeft en dus niet aangeleerd is. Homsexualiteit komt niet alleen bij mensen voor maar ook bij allerlei andere dieren. Zo'n 8% van de rammen verkiest een andere ram boven een schaap; lesbische sex onder apen is schering en inslag zo blijkt uit een Japanse studie; en zo zijn er nog meeer voorbeelden te noemen.

In een omstreden studie uit 1993 van geneticus en kankeronderzoeker Dean Hamer wordt beweerd dat de genetische marker Xq28 ge-associeerd is met mannelijke homosexualiteit. Andere studies stellen dat homosexualiteit onder mannen te verklaren is uit een immuun-response in de baarmoeder van vrouwen die eerder bevallen zijn van jongens. Homosexuele mannen hebben relatief vaker oudere broers en relatief zelden oudere zussen. Een opmerkelijk gegeven, zeker wanneer je bedenkt dat de zusjes van homosexuele mannen een hogere vruchtbaarheid hebben. Beide studies lijken overigens te suggereren dat homosexualiteit onder mannen iets te maken heeft met het X-chromosoom (en dat krijg je van je moeder).

Met het voortschrijden van de kennis over de genetische oorsprong van eigenschappen en ziektes komen allerlei nieuwe ethische dilemma's. Prenatale screening stelt verwachtende ouders in staat na te gaan of de foetus gezond of met defecten op de wereld komt, een jongetje of meisje is en ga zo maar door. Wat nu als de medische wetenschap in staat zou zijn de kans te voorspelen dat een moeder bevalt van een homosexueel kind. Mensen die problemen hebben met homosexualiteit hebben dikwijls ook problemen met abortus, dus dat is geen optie. Een duivels dilemma!

Stel nu dat er een interventie mogelijk is: moeders zwanger van een homo-kind plakken een hormoon pleister op hun buik en maken er zo een keurig heterosexueeltje van. Mooi of niet?!

Deze hypothetische situatie is momenteel onderwerp van hevig debat. Aanleiding is een stuk op Radar online, en de reactie hierop van Dominee R. Albert Mohler, leider van the Southern Baptist Convention (16 miljoen leden). Mohler schreef een stuk op zijn blog dat je hier kunt lezen en dat maakte nog al wat los.

Wanneer je homosexuelen vraagt of zij van mening zijn dat geloof in god is aangeboren of aangeleerd dan is de kans groot dat zij voor het laatste kiezen. Maar er is er in ieder geval een die voor het eerste kiest, dat is Dean Hamer. De ontdekker van het homo-gen, zelf ook openlijk homosexueel. Hamer publiceerde namelijk ook over het gen Vmat2. In zijn boek The God Gene: how faith is hardwired into our genes poneert hij de stelling dat er aanwijzingen zijn dat dit gen een rol speelt in een fysiologisch verschijnsel dat mensen associeren met de aanwezigheid van God.

Something tells me, this debate ain't over yet!

Pers & Politiek

De relatie tussen overheid en pers is een ingewikkelde. Ze zijn tot elkaar veroordeeld. Ze hebben elkaar nodig wanneer het gaat om het doorgeven van informatie aan lezende, luisterende en kijkende burgers. Maar het zijn vaak ook twistzieke partners: ze ruzieen over toegang tot informatie, over wat belangrijk is en hoe te interpreteren. De pers heeft een cruciale rol bij het informeren van burgers over het politieke proces. Om die reden wordt de pers ook wel de vierde of vijfde macht genoemd (de uitvoerende, de wetgevende, de gerechterlijke macht zijn de eerste drie, veelgenoemde 'andere' machten zijn de bureaucratie en lobbygroepen). Journalisten selecteren onderwerpen, onderzoeken materie, ondervragen betrokken bewindslieden en ambtenaren. Zo controleren zij de macht. Tegelijkertijd valideren de media 'de macht' wanneer zij een boodschap van de overheid verspreiden. Het zal wel zo zijn het stond immers in de krant.

Moeten journalisten vooral doorgeven wat hen door de politiek verteld wordt of moeten zij juist kritisch omgaan met wat hen wordt meegedeeld, claims in twijfel trekken, onderzoek doen, alternatieve gezichtspunten introduceren? Voor 'de macht' is het plezieriger wanneer zij de boodschap kunnen regiseren en journalisten zich beperken tot het rapporteren van de feiten die zij voorgeschoteld krijgen. De democratie vaart echter beter bij een meer kritisch perscorps.

Tegenstanders van een te assertieve pers menen dat het elitaire journaille zich te veel macht toe-eigent en dat het niet zuiver is dat een select groepje onverkozen journalisten de meningen van het volk zo beinvloedt. The media should just report the facts. Maar tsja, wat zijn precies de feiten? Het is de taak van de media om feiten te scheiden van fictie, twijfelachtige aannames en beweringen die verzonnen zijn.

Saddam, Terroristen & Weapons of Mass Destruction

Neem de verslaggeving in de aanloop naar de oorlog in Iraq. De Bush regering onthulde met regelmaat informatie over de intenties van Saddam Hussein om Massavernietigingswapens te bemachtigen. Door selectief, bepaalde informatie prijs te geven probeerde de regering pers en volk te overtuigen van de noodzaak voor de oorlog. Inmiddels weten we dat veel van de door de regering aangedragen gegevens nogal twijfelachtig of ronduit onjuist zijn gebleken. Dit roept de vragen op naar de wijze waarop de pers verslag deed van deze ontwikkelingen: waren zij klakkeloos in het overtypen van de boodschap die de politiek voor hen had bedacht? Hadden ze kritischer moeten berichten (maar waren ze bang om als onpatriotisch weggezet te worden)? Welke oorzaken liggen ten grondslag aan de falende berichtgeving?

Media Coverage of Weapons of Mass Destruction (WMD) is een onderzoeksrapport van The Center for International and Security Studies van de University of Maryland. In het rapport wordt ge-analyseerd hoe de verslaggeving van WMD's plaats heeft gevonden, en hoe dit beter zou kunnen.

De belangrijkste bevindingen: Vernietigingswapens werden door de meeste media gepresenteerd als een homogene dreiging. Hierbij werd onvoldoende onderscheid gemaakt tussen het hebben van WMD's en het hebben van een WMD ontwikkelingsprogramma. De wijze waarop de Bush regering het probleem formuleerde werd weinig kritisch overgenomen. Te veel verhalen waren slechts een stenografisch weergave van het perspectief van de regering en te weinig verhalen boden alternatieve perspectieven.

De pers faalde. Tegelijkertijd was de uitkomst een zaak van de Bush regering die een strakke regie voerde op de media. Het proces tegen Cheney's chief of staff Scooter Libby gaf een inkijkje in de keuken van het Witte Huis. Het maakt duidelijk dat de media door 'de macht' bespeeld worden, selectief informatie aangereikt krijgen om een achterliggende agenda uit te voeren.

Pat Buchanan & The Liberal media Bias

In een zeer grondige vierdelige documentaire van het TV programma Frontline wordt ingegaan op de vragen die ik hierboven opwerp. Aan het woord komen allerlei hotshots uit pers en politiek. Onder hen is oer-conservatief Patrick J. (Pat) Buchanan. Buchanan begon zijn loopbaan als journalist bij een krantje genaamd The St.Louis Globe-Democrat. Later zou hij voor het Witte Huis werken, eerst voor Nixon later voor Reagan. Pat stelde zich vanaf de jaren negentig nog een aantal malen onsuccesvol verkiesbaar voor het presidentschap. Nu is hij talking head bij schreeuwerige opinie-programma's waar hij de rechtse trompet blaast. Over de relatie tussen pers en politiek zegt hij: ”Het is een gevecht tussen het Witte Huis en de nationale media over wie de controle heeft over de nationale agenda.”

De jaren zestig lopen ten einde. Nixon is president. De oorlog in Vietnam duurt voort terwijl de publieke protesten hier tegen luider worden. Ontevreden over de wijze waarop de pers verslag doet van het beleid van de president, schrijft Buchanan een aantal speeches voor de Vice-President, Spiro Agnew. In deze toespraken gaat hij het gevecht aan met de 'zeer kleine groep journalisten die bepaalt wat het Amerikaanse volk als nieuws ziet'. Retorisch vraagt hij: Wat zijn hun vooringenomenheden? Wat zijn hun vooroordelen? Inhoeverre spelen hun persoonlijke opvattingen een rol bij het selecteren en interpreteren van het nieuws? De oproep van Agnew vindt weerklank bij een deel van het volk dat ook van mening is dat de media bevooroordeeld (te linksig) zijn. De term Liberal Media Bias is geboren.

Rush Limbaugh en het conservatieve geluid

Waar de media het publiek overreedde de Nixon-regering kritisch te bejegenen, draaide de Nixon-regering bij monde van Agnew de boodschap om. Hij slaagde er in een deel van het volk te overtuigen dat ze redenen hebben om journalisten en het nieuws te wantrouwen. Dit zet een beweging in gang waarbij conservatieve commentatoren zich meer en meer manifesteren op de opiniepagina's van kranten.

Met de opkomst van Talk-Radio in de jaren 80 veroveren conservatieven ook de radiogolven. Rechts populistische presentatoren zoals Rush Limbaugh voeren een groeiend luisterend publiek gepeperde opinies over het nieuws en de personen in het nieuws. Zij stellen dat Amerika verdeeld wordt door een culturele oorlog. Dit is in hun ogen een conflict over de wijze waarop de samenleving goed en slecht definieert. Rush, Pat en de hunnen strijden tegen de milieubeweging, feminisme, homo-rechten, vrouwen in het leger, door de staat betaalde kunst projecten en ga zo maar door. Het zijn succesvolle shows waarmee ook goed geld verdient wordt.

Nieuws en Winst: gathering – packaging, news - entertainment

Zo rond het eind van de jaren zeventig en het begin van de jaren tachtig wordt door TV-producenten veel geld besteed aan eigen nieuwsgaring, maar dat begint af te nemen volgens Dan Rather. Nieuwsgaring wordt vaker uitbesteed en de TV-stations leggen zich meer toe op het verpakken van het nieuws. Kijkcijfers en geld verdienen worden steeds belangrijker. Dit gaat gepaard met een versoepeling van de regels voor radio en TV stations ten aanzien van het dienen van het publieke belang. Deze liberalisering van de regels maakte dat de focus verschoof van 'de mensen vertellen wat belangrijk is' naar 'de mensen vertellen wat ze willen horen'. De belichaming van deze ontwikkeling is het conservatieve FOX News network (We report, you decide) dat halverwege de jaren negentig opgericht werd.

Nieuws, met name televisie nieuws kreeg steeds meer het karakter van entertainment. De business jongens wonnen het gevecht met de redactie. Er zou met minder mensen meer winst gemaakt worden... de aandeelhouder wint. Het eigenaarschap in de media industrie onderging een proces van schaalvergroting: van lokaal eigenaarschap naar grote beursgenoteerde conglomeraten.

Het lokale televisie nieuws hier heeft vandaag de dag een hoog entertainment gehalte. Vaak gaat het over sensationele zaken: veel misdaad, een politie agent die dronken achter het stuur zit, een politicus die een prostitue zou hebben bezocht, een lerares op de middelbare school die in een naaktblad poseert. Wat het landelijke nieuws betreft is er de publieke televisie die om zes uur een uurlang nieuws programma uitzendt. De landelijke kabelnetwerken CNN, ABC,CBS, NBC en FOX News hebben ook wel nieuwsprogramma's maar veel vaker nieuws-opinieprogramma's.

In deze shows bespreken presentator en commentatoren (Pundits) de ontwikkelingen in het nieuws. De programma's en hun presentatoren zijn over het algemeen sterk geprofileerd. De bekendste en best bekeken show van dit type is The O'Reilly Factor, waar ik eerder wel over heb geschreven in onder andere War on Christmas. Presentator Bill O'Reilly is net als Pat Buchanan een ware Don Quichot in the Culture War. In zijn boek Culture Warrior verhaalt Bill over zijn strijd tegen secular progressives.

The Culture War is ook voor Ann Coulter een steady bron van inkomsten. Deze hoogblonde ruziemaakster schreef boeken met titels als: How To Talk to a liberal (if you must), Slander: Liberal Lies about the American Right en nog een handvol. Coulter wordt ook wel de Republican Michael Moore of Rush Limbaugh in miniskirt genoemd.

Fake News That Delivers The Truth

Maar secular progressives zitten ook niet stil. “The Daily Show with Jon Stewart” is een satirisch actualiteiten programma, waarin de draak wordt gestoken met de nieuws-shows. Fake News that delivers the thruth (nep-nieuws dat de waarheid vertelt), is het credo..en grappig genoeg wordt dit bevestigd door onderzoek. Het blijkt dat mensen die naar the Daily Show kijken beter scoren op een nieuwsquiz en dus meer weten over actuele gebeurtenissen dan mensen die naar anders programma's kijken (waaronder the O Reilly factor, tot Bill's ongenoegen).

Een spin off van the Daily Show is The Colbert Report (lees ook Roast Report). Dit is een persiflage op de schreeuwerige opinie programma's zoals die van O'Reilly (voordat het the Factor werd heette de show The O'Reilly Report). Onlangs waren O'Reilly en Stephen Colbert gast bij elkaars shows (hier links naar fragmenten).

Op het gebied van radio startte in 2004 een beweging die een links geluid wilde laten horen. Air America Radio maakt progressive talk radio. Een belangrijke rol hierbij was weggelegd voor comediant, acteur en (tekst)schrijver Al Franken (hij schreef ondermeer het boek: Rush Limbaugh is a Big Fat Idiot and Other Observations en in reactie op FOX News en Ann Coulter schreef hij Lies and the Lying Liars Who Tell Them, a fair and balanced look at the right). Franken, de nemesis van O'Reilly, presenteerde tot voorkort een dagelijkse show op Air America. De organisatie zit inmiddels in de financiele sores en Al Franken heeft zich verkiesbaar gesteld voor een van de twee senaatszetels van de staat Minnesota.

Het succes van Jon Stewart en Stephen Colbert heeft op zijn beurt weer een reactie opgeroepen. Onlangs lanceerde FOX News “The 1/2 Hour News Hour”. Het is een variant op “The Daily Show”. Ze brengen eveneens nep nieuws maar dan met rechtse grappen. In de eerste aflevering figureren Rush Limbaugh en Ann Coulter als President en vice-president. Deze uitzending op zondag trok ruim een miljoen kijkers waaronder ook ik. Het waren hoofdzakelijk persoonlijke aanvallen en verschraalde grappen. Een commentator van The Boston Globe wist er nog wel iets positiefs uit te halen. Zij schreef vrij vertaald dat "The 1/2 Hour News Hour" je doet inzien hoe knap het is wat de grappenmakers van The Daily Show dagelijks produceren.

“The Culture War” neemt lachwekkende vormen aan, maar of het ook echt grappig is...

Op de derde maandag in Februari wordt de verjaardag van George Washington gevierd. De echte verjaarsdatum van deze Founding Father is overigens de 22ste. Maar in 1971 besloot men dat het makkelijker was Washington's verjaardag telkens op een maandag te vieren.

Overigens is de naam Presidents Day ook iets van vrij recente datum. Tot ver in de jaren 80 heette de feestdag nog gewoon Washington's Brithday. Met de algemene naam, Presidents Day, kwam de nadruk meer op andere oud presidenten te liggen, met name Abraham Lincoln. De laatste is dan ook de populairste president onder Amerikanen.

Maar goed, Presidents Day, je merkt er weinig van: geen grote parades, uitgestoken vlaggen en festiviteiten..tja een of andere autohandel had speciale presidents day discounts..that's about it.

Deze geringe uitbundigheid staat in schril contrast met de viering die afgelopen donderdag plaatsvond op een eiland in the South Pacific. Op het eiland Tanna, dat onderdeel is van de republiek Vanuatu, kwamen duizenden gelovigen samen, gehuld in Amerikaanse vlaggen, of met rood wit blauw geverfde gezichten en USA op de blote buik geschreven. Terwijl The Star Spangled Banner (klik hier om te horen)op de achtergrond speelde paradeerden de eilanders in soldaten uniformen met zelfgemaakte houten wapens.

De eilanders gebruiken deze dag om hun god, John Frum te eren. “John is onze God” vertelt het dorpshoofd een reporter van de BBC terwijl hij met zijn vuisten in het zand slaat om zijn woorden kracht bij te zetten. “Eens zal hij terugkeren!” De aanwezige gelovigen zijn er van overtuigd dat John Frum een Amerikaan was. Door Amerika op deze wijze te eren hopen de eilanders de komst van John Frum te bespoedigen. De komst van hun Jezus, zal gepaard gaan met grote hoeveelheden goederen en geschenken. Daarop wachten de gelovigen nu al decenia. Dit jaar werd op het eiland voor de vijtigste keer de geboortedag van John Frum gevierd.

Het is een nogal wonderlijk geloof dat deze mensen erop na houden. Het gaat terug op visioenen waarin mensen beschrijven dat hen door John Frum kleren, voedsel en rijkdom wordt beloofd..en de komst van een nieuwe, betere tijd. Om dit lot te bespoedigen moeten gelovigen de door de Europese overheersers opgelegde systemen verwerpen en hun traditionele gebruiken in ere herstellen. Verder wordt onder de aanhangers aangenomen dat het rommelen van de vulkaan op het eiland duidt op de aanwezigheid van een heilig leger van tienduizenden soldaten die op de dag van de verlossing vrede en rijkdom zal brengen. Dan zullen zij eindelijk de geschenken krijgen waarop zij al zolang recht hebben. De rijkdommen die vanuit de hemel aan hen gezonden zijn maar die de Westerse overheersers voor zichzelf houden (lees hier meer over Frum en vergelijkbare geloven. Ik raad je met name aan te lezen over hoe ze het Christendom interpreteren).

De oorsprong van deze sekte leidt men terug tot de aanwezigheid van een grote groep amerikaanse soldaten, zo tegen het einde van de tweede wereld oorlog. Toentertijd moeten er honderduizenden Amerikaanse soldaten gelegerd zijn geweest op de eilandengroep. De plaatselijken die voor een Amerikaans kamp klusjes verrichtten, kregen goed betaald en roken aan de weelde en relatief egalitaire cultuur. De naamgeving van het feest is waarschijnlijk een verbastering afkomstig uit diezelfde tijd.

Hi, I 'm John from ...the USA.

Tot op heden is er geen spoor van bewijs dat Saddam beschikte over Weapons of Mass Destruction (en dat was toch een van de belangrijkste redenen om Iraq binnen te vallen). Een president die onder valse voorwendselen een land binnenvalt en zodoende miljarden dollars aan belastinggeld verkwanselt aan een oolog die niet te winnen is zou afgezet moeten worden. Toch is er een belangrijke reden tegen een impeachment-process, en die reden is Dick Cheney.

Wanneer de President tot aftreden gedwongen zou worden dan neemt de Vice President namelijk zijn plaats in. Bush is verre van ideaal maar voor velen nog al tijd beter dan de doortrapte straatvechter Cheney (zie hier voor beide heren de favorability ratings).

Toen Bush, na de desastreus verlopen verkiezingen in November, Rumsfeld de wacht aan zei was het Cheney die hem prees als the best Secretary of Defense the United States has ever had. Tegenstanders van de oorlog worden door the Vee Pee consequent weggezet als defaitisten die met hun kritiek Amerika verzwakken en de terroristen versterken. Toen senator Leahy een paar jaar geleden vragen wilde stellen over Cheney's relatie met Haliburton, kreeg hij van de laatste het advies go fuck yourself. Kortom met deze hard liner aan het roer zouden de Verenigde Staten en de wereld er niet vreedzamer op worden. Regelmatig wordt hij daarom ook wel vergeleken met Darth Vader, de zwaar ademende boosaardige rechterhand van de nietsontziende Emperor Palpatine in Star Wars. Een kwade genius, die geen middel schuwt wanneer de almacht van the Empire in het geding is (hier wat plaatjes van Darth Cheney).

Over de werkwijze van de op een na machtigste man van het land komen we dankzij een rechtszaak die op dit moment dient steeds meer te weten. Irving Lewis Libby, zijn vrienden noemen hem Scooter, was Chief of Staff and assistant to the Vice President. Zijn constante aanwezigheid achter de schermen leverde hem nog een bijnaam op: Dick Cheney's Dick Cheney. Scooter nam in het najaar van 2005 ontslag, een paar uur nadat hij te horen had gekregen dat hij aangeklaagd werd.

Libby wordt beschuldigd van het afleggen van valse verklaringen, liegen onder ede en het belemmeren van de rechtsgang. Het onderwerp van zijn leugens en bedrog is: op welke wijze zijn mensen uit de Bush regering betrokken geweest bij het uitlekken van informatie over de identiteit van een under cover CIA agent.

Even de belangrijkste feiten op een rijtje (zie hier een uitgebreide time line).

Februari 2002: De CIA vraagt oud-ambassadeur Joseph Wilson om naar Niger af te reizen om te onderzoeken of Saddam geprobeerd heeft daar verrijkt uranium te kopen. (Zijn vrouw, Valerie Plame Wilson, werkt bij de CIA. Het is onduidelijk inhoeverre zij een rol heeft gespeeld in het aanbesteden van de opdracht aan haar man). Wilson rapporteert terug dat hij geen aanwijzingen heeft kunnen vinden die de claim (Saddam heeft geprobeerd uranium te kopen) bevestigen.

29 Januari 2003: In the State of the Union address zegt Bush: The British government has learned that Saddam Hussein recently sought significant quantities of uranium from Africa. Mensen van de CIA raden de speechwriters van Bush aan deze zestien woorden te verwijderen...dat doen ze niet.

20 Maart 2003: De invasie van Iraq

6 Juli 2003: Joe Wilson schrijft een ingezonden stuk in the New York Times getiteld: What I didn't find in Africa. In het stuk beschrijft hij zn reis en beticht hij de regering van het opzettelijk overdrijven van de dreiging van Iraq om de oorlog te rechtvaardigen.

14 juli 2003: De conservatieve columnist Robert Novak schrijft in een column dat Valerie Plame de vrouw is van Joe Wilson en werkzaam is bij de CIA. Later zal blijken dat Novak niet de enige journalist is die op de hoogte is van de identiteit van mevrouw Wilson. Hoe al deze journalisten deze geclassificeerde informatie hebben ontvangen met andere woorden wie, waarom, wanneer gelekt heeft, is onderwerp van gerechterlijk onderzoek.

In een artikel van 17 Juli 2003 stelt Times reporter Matt Cooper de vraag: Heeft de Bush regering oorlog verklaard aan een voormalig ambassadeur die de Uranium in Afrika missie heeft vervuld?

De vraag stellen is hem beantwoorden: het heeft er alle schijn van dat de Bush regering opzettelijk een van haar undercover CIA agenten in gevaar heeft gebracht om haar man te straffen voor zijn kritische stuk.

30 December 2003: Patrick Fitzgerald wordt benoemd als speciaal raadsman belast met het onderzoek naar het uitlekken van geclassificeerde informatie. Verscheidene sleutelpersonen uit de regering en de media worden ondervraagd.

28 October 2005 Scooter Libby treedt af nadat hij te horen heeft gekregen dat hij aangeklaagd wordt. Hij heeft zichzelf en anderen herhaaldelijk tegengesproken en zijn geheugen laat hem met regelmaat in de steek.

Het proces, dat nu dus al ruim drie jaar aan de gang is, geeft een kijkje achter de schermen van de regering. Het is schokkend om te zien hoe intensief sommige hoge omes betrokken waren bij het lekken van informatie en het bevlekken van de kritische Joe Wilson en zijn vrouw. De schaduw van Cheney hangt als een donkere wolk boven het proces tegen Scooter. Neem de aantekeningen die Libby op 10 juli 2003 maakte tijdens een telefonisch overleg met zijn baas en communicatie adviseur van Cheney, Mary Matalin. Matalin zou gezegd hebben dat Wilson een slang is en dat het verstandig is om zijn motivatie in twijfel te trekken. Een ander veelzeggend bewijsstuk is een kopie van het gewraakte artikel van 6 juli 2003 waarop Cheney in de kantlijn aantekeningen krabbelde, waaronder: Stuurde zijn vrouw hem op dit snoepreisje?

Of Cheney aangeklaagd zal worden zal het verdere verloop van het proces uitwijzen. Vast staat wel dat hij op de achtergrond intensief betrokken was en een buitengewone interesse in de zaak ten toon spreidde.

De oorlog in Iraq heeft er toe geleid dat de gewetenloze dictator Saddam terecht gesteld is. Daar is niks mis mee. Waar wel wat mis mee is, is een regering die informatie verdraait en willens en wetens haar eigen onderdanen in gevaar brengt omdat ze kritisch zijn. Dat is onverantwoord en gewetenloos.

De volgende keer dat Cheney zegt dat de we de oorlog vechten om vrijheid en democratie over de wereld te verspreiden...denk dan nog even terug aan wat je hier hebt gelezen. Cheney is a soulless hypocritical Dick!

Het is een ongeschreven regel dat het Amerikaanse equivalent van de troonrede plaatsvindt op de laatste dinsdag van Januari. Afgelopen dinsdag was het zover, President Bush sprak het huis en de senaat toe in een gezamenlijke zitting. In pakweg vijftig minuten verhaalde hij over de successen van het afgelopen jaar en legde hij zijn plannen voor de toekomst uiteen. Voor Bush was het de zesde State of the Union address. Maar het was de eerste keer dat de meerderheid van de toehoorders tot een partij behoorde die niet de zijne is. Historisch was ook dat hij zijn speech begon met de woorden: Madam Speaker. De fris tot spreker van het huis verkozen democrate Nancy Pelosi zat te stralen in haar zetel achter de president.

Voorafgaand aan de toespraak werd onder opiniemakers druk gespeculeerd over de inhoud. Wil de president zaken gedaan krijgen in de laatste twee jaar van zijn termijn dan zal hij samen moeten werken met de nieuwe meerderheid in beide kamers. Terugkijkend op de speech lijkt het veilig om te stellen dat hij hiermee geen goede start gemaakt heeft.

In zijn toespraak schonk hij ongeveer evenveel aandacht aan buitenland beleid (war on terror en de oorlog in Iraq) en domestic policy (binnenland beleid). Op beide gebieden slaagde Bush er niet in om de juiste toon aan te slaan en steun te krijgen voor zijn voorstellen. Het ziet er dus naar uit dat Bush de laatste twee jaren van zn presidency als lame duck (kreupele eend) uit zal moeten zingen.

Op twee punten geef ik hem wel een kans. Zijn voorstellen om de economie minder afhankelijk te maken van buitenlandse olie kunnen op voldoende steun rekenen. En, voor wat betreft zijn voornemens om het immigratiebeleid te hervormen en een oplossing te vinden voor de twaalf miljoen illegalen, staat hij dichter bij de Democraten dan zijn eigen partijgenoten.

Maar wanneer we kijken naar zijn andere beleidsinitiatieven dan slaat hij de plank volledig mis. Bush heeft groot vertrouwen in de markt: This economy is on the move, and our job is to keep it that way, not with more government, but with more enterprise.

Deze boodschap past goed bij de geest van de VS. Mensen hebben hier minder met de overheid dan in Nederland...en hij heeft volstrekt gelijk dat groei van economie en werkgelegenheid niet mogelijk is zonder een goed functionerend bedrijfsleven. Maar Bush's afkeer van overheidsingrijpen gekoppeld aan zijn blinde vertrouwen in de markt leidt tot simplistische maatregelen die de problemen niet oplossen. Zijn ideologie staat hier de pragmatische oplossing van maatschappelijke problemen in de weg. Twee voorbeelden...

Een groot probleem in de VS is dat er ongveer vijftig miljoen mensen rondlopen zonder ziektekostenverzekering. De oplossing die Bush voorstaat: behandel ziektekostenverzekering meer zoals huizenbezit. Het belastingstelsel moedigt huizenbezit aan door huiseigenaren de hypotheekrente af te laten trekken. Datzelfde trucje wil hij loslaten op de ziektekosten: als mensen een gedeelte van hun ziektekosten af kunnen trekken dan zullen zij meer geneigd zijn een dergelijke polis af te sluiten, luidt zijn redenering. Dit zou dan in de plaats moeten komen van het huidige systeem waarin mensen veelal via hun werkgever een ziektekostenverzekering afsluiten.

Nu is er op dat laatste systeem wel een en ander af te dingen maar wanneer mensen zich individueel moeten verzekeren ontstaan tal van nieuwe problemen. Verzekeringsmaatschappijen doen er namelijk alles aan om te voorkomen dat zij high-risk individueen een polis sluiten. Op een individuele verzekeringsmarkt zou het leeuwendeel van de premies dus wel eens kunnen gaan naar verzekeringsbureaucratieen die zich toeleggen op het scheiden van de bokken van de schapen (de aantrekkelijke te verzekeren versus de zwak ziek en misselijken). Bovendien, is het nu niet zo dat mensen zo graag zonder verzekering rondlopen..ze kunnen het gewoon niet betalen. Dat verandert niet met wat Bush voorstaat.

Uitgangspunt zou moeten zijn: Hoe kunnen we de toegang tot noodzakelijke zorg vergroten en hoe zorgen we dat de kosten niet uit de hand lopen. Teveel markt en te weinig overheid leidt tot: onwenselijke marktbureaucratieen gericht op het uitsluiten van slecht te verzekeren individueen, hoge kosten voor de marketing van verzekeringsmerken, eindeloze differentiatie in polissen waaruit verzekerden kunnen kiezen, resulterend in een systeem zonder solidariteit tussen gezonden en ongezonden enerzijds en welvarenden en onwelvarenden anderzijds. Paul krugman, econoom en columnist voor The New York Times, windt zich hier al tijden over op en schrijft hierover haarscherpe stukken.

Een tweede voorbeeld waar de markt ideologie van Bush de oplossing van maatschappelijke problemen in de weg staat is onderwijs. Wanneer openbare scholen ondermaats presteren (afgemeten aan bepaalde standaarden op het gebied van testscores op het gebied van taal en rekenen) hebben ouders het recht een andere school voor hun kinderen te kiezen. Nu is het zo dat ouders hun kinderen dan naar een andere openbare school van hun keuze kunnen sturen. Bush wil dit recht uitbreiden zodanig dat ouders ook kunnen kiezen voor een Private School, waarbij de Private School dan het geld krijgt dat normaliter naar de Public School gegaan zou zijn. Een dergelijke verandering is de bijl aan de wortel van het systeem van openbaar onderwijs. Door geld te onttrekken aan het systeem van Public Schools wil Bush de markt voor prive onderwijs stimuleren. Net als zijn broertje, die tot voorkort Gouverneur was in Florida, wil hij het monopolie van openbare scholen breken.

Waar Bush enerzijds zo wars is van overheidsingrijpen is hij op andere gebieden juist wel voor sterke inmenging, in het laboratorium en in de slaapkamer. Stamcel onderzoek moet door de overheid verboden worden en het huwelijk moet in de wet gedefinieerd worden als a Union between a man and a woman, maar daar ging het deze keer niet over. Waarover Bush wel en niet iets zei kun je trouwens nazoeken in een zoekmachine van the New York Times. De transcripten van al zijn State of the Union addresses zijn gedigitaliseerd en op steekwoord te doorzoeken. Negen keer noemde hij het woord Oil, veertien keer Insurance, vierendertig keer Iraq(is). De afgelopen jaren sprak hij wel over Marriage, zelfs negen keer in 2004.

Homo's willen trouwen maar mogen niet, terwijl de rest van de amerikanen wel mag maar steeds minder vaak in het huwelijksbootje stapt. Meer dan de helft van de amerikaanse vrouwen (51%) leeft tegenwoordig zonder partner (dat was 35% in 1950). Gehuwde koppels vormen nu een minderheid van het totale aantal huishoudens. Deze neergaande trend is het sterkst onder laagopgeleiden en etnische minderheden (met uitzondering van Aziaten).

The State of our Union is strong, zei Bush aan het eind van zijn speech.

Het is maar hoe je het bekijkt...

In gedachten verzonken, de pedalen onoplettend naar beneden trappend, reed ik laatst over een brug omhoog toen ik me gewaar werd van een eerst nog vage vlek een meter of twintig voor me. Wat is dat in hemelsnaam dacht ik, terwijl ik mijn fiets piepend tot stilstand bracht. Twee fietslengtes voor me lag een groen beest over de gehele breedte van de stoep, te baden in de zon. Een gator? Nee daarvoor was het ding te felgroen en te smal. Ongeveer de grootte van een stevig been met een rug vol stekelige langwerpige kartels, een geplooide onderkin en geschubte huid. Wel eerder had ik leguanen gezien maar nog nooit van deze afmetingen, zelfs niet in the Zoo.

Verbaasd over wat hier voor me lag, stapte ik van mn fiets en deed twee passen voorwaarts. De leguaan draaide zn prehistorische kop langzaam mn kant op en staarde me aan met zn bruine kraalachtige ogen met grote zwarte pupillen. Na een minuut ofzo bedacht ik dat ik genoeg had gezien van dit wonderlijke draakachtige-schepsel. Omdat het geen aanstalte maakte de stoep vrij te maken, besloot ik met mn fiets de weg over te steken om daar over het trottoir mijn weg naar huis te vervolgen.

Het exemplaar waarmee ik een ontmoeting had is de zogeheten Iguana Iguana. Deze hagedis komt oorspronkelijk voor in Centraal en Zuid Amerika. De koudbloedige planteneter houdt van een warm en vochtig klimaat, kan twee meter lang en twintig jaren oud worden. Gezien het klimaat is het geen wonder dat ze sinds enkele tientallen jaren ook in Zuid Florida gezien worden. Het is niet uit te sluiten dat de Iguana op eigen kracht de weg naar het Zuid-Oosten van de VS gevonden heeft, want ze kunnen goed zwemmen. Toch ligt het meer voor de hand dat de exemplaren die nu rondlopen afstammelingen zijn van huisdieren.

Voor een hand vol dollars kun je bij een dierenspeciaalzaak een baby leguaan kopen. Wat je met zo'n ding moet snap ik niet zo goed..maar ja er zijn ook mensen die een slang als huisdier nemen. Van deze mensen moet een aanzienlijk deel besloten hebben hun leguaan vrij te laten, toen ze er flauw van waren. Dat was het begin van de leguanen populatie in Zuid Florida. Het klimaat is goed en er is voldoende voedsel, dus de exoten konden voortbestaan en voortplanten. Inmiddels heeft de Iguana-bevolking een omvang aangenomen die volgens sommigen tot ingrijpen noopt.

In Boca Grande een klein plaatsje ten zuiden van ons werd de vrij rondlopende populatie geschat op 12.000 exemplaren. Mensen klagen over bloemen en planten die aangevreten worden. Angstige types bellen de politie wanneer ze menen een alligator in hun zwembad ontdekt te hebben. Daadkrachtiger types bellen 911 niet maar nemen het recht in eigen hand. In september van het afgelopen jaar werd een aantal leguanen-lijken gevonden met daarin pijlen van een kruisboog. Iguanas zijn geen beschermde dieren dus je bent niet strafbaar als je er per ongeluk of expres eentje om het hoekje helpt. Maar volgens deze website zou het wel strafbaar zijn wanneer je een kruisboog gebruikt, dat zou namelijk te wreed zijn.

In Boca Raton een plaats met pak em beet 80.000 inwoners sprak de gemeenteraad gisteren over de Iguana Invasion. De kosten, voor het vangen en doden van een groot gedeelte van de reptielen, zouden al gauw in de miljoenen dollars lopen. Bovendien zijn er onder de belastingbetalers ook mensen die het prima vinden dat deze hagedisachtigen vrij rondlopen. Ingrijpen of niet er zullen dus sowieso mensen ontevreden zijn meldde een expert aan de Palm Beach Post.

In Suriname noemen ze leguanen ook wel groene kip (hier bij 17 november) of boomkip. Daar schijnen ze er verrassend lekkere culinaire potjes van te koken. Mmmm..ik heb ze geloof ik toch liever op de stoep dan op mn bord.

Wanneer we de cijfers opsplitsen dan zien we dat: mannen aanzienlijk positiever zijn in hun evaluatie dan vrouwen; hogere inkomenscategorieen positiever zijn dan lagere en gehuwden meer positief zijn dan alleengaanden. Jongeren en ouderen verschillen niet significant van elkaar in hun beoordeling. Maar als we kijken naar de toekomst dan zien we tussen beide groepen wel een verschil. Onder de proefpersonen jonger dan 30 verwacht 15% dat het aankomende jaar een van de beste ooit wordt tegen 4% van de 65 plussers. Politieke voorkeur is ook een factor van betekenis in die zin dat Republikeinen tevredener terugkijken en blijk geven van meer fiducie in de toekomst.

Toch hebben Republikeinen redenen om behoedzaam te zijn en voor Democraten zijn er lichtpunten die er voorheen niet waren. Afgelopen week vond de wisseling van de wacht plaats in het huis van afgevaardigden en de senaat. De verkiezingen die in November de meerderheid in beide kamers aan de Democraten toebedeelde is, met de inzweringsceremonie die 4 januari plaats vond, effectief geworden.

Nancy Pelosi werd geheel volgens de verwachting gekozen als speaker of the house. Pelosi is de eerste vrouw in de geschiedenis van de VS die deze invloedrijke positie bekleedt. In de senaat werd Harry Reid door zijn collega's benoemd tot majority leader.

Met een meerderheid in beide huizen hebben Democraten de middelen in handen om federaal overheidsbeleid in hun richting om te buigen. Pelosi en de haren richten zich op terugtrekking van de troepen uit Iraq, verhoging van het minimum loon, opheffing van de ban op stamcelonderzoek en verlaging van de prijzen van medicijnen. Daarnaast betekent een meerderheid dat de partij voorzitters mag leveren voor belangrijke commissies. Voorzitters van deze kamercommissies hebben naast invloed aan media aandacht geen tekort. Die kunnen zij gebruiken om discussies aan te zwengelen, binnenskamers en via de televisie in huiskamers. Dat is goed voor de personae en de toekomst van hun politieke carrieres.

Het is voor de Democraten te hopen dat ze deze invloed, plek in the spot lights en grip on the newscycle niet verkwanselen. Want de verkiezingen van 2008 zijn nabij. Dan gaat het om de posities van alle leden in het huis van afgevaardigden en sommige leden van de senaat. Maar bovenal om wie president wordt. Aan Republikeinse zijde zijn er zoals het er nu naar uitziet drie serieuze kanshebbers voor de nominatie: Senator John McCain uit Arizona, ex gouverneur van Massachusetts Mitt Romney en Rudy Giuliani oud-burgemeester van New York. De Democraten hebben Hilary Clinton senator voor de staat New York en vrouw van ex president Bill; Barack Obama, senator voor de staat Illinois de razend populaire en enige black senator; John Edwards voormalig senator voor de staat North Carolina en vice presidentskandidaat van John Kerry in 2004.

Dan zijn er nog de geruchten over een mogelijke kandidatuur van ex vice premier Al Gore. Gore trekt nu de wereld rond om te waarschuwen voor de gevaren van de opwarming van de aarde. An Inconvenient Truth is de naam van een documentaire die laat zien hoe Gore zijn verhaal vertelt voor zalen met aandachtig luisterend publiek. Zou hij zich verkiesbaar stellen als de documentaire een Oscar wint?

Het hele veld overziend lijkt Giuliani nu de beste kaarten in handen te hebben onder het gehele electoraat. John McCain volgt op de hielen. Beide Republikeinen verslaan alle democratische kandidaten in de peilingen met enkele procentpunten. Maar er zijn nog twee jaren te gaan en dat zijn slopende hondejaren waarin kandidaten elkaar met moddergooien en andere ranzige technieken proberen onderuit te halen. Bovendien is de kandidaat die door de partij wordt gekozen niet noodzakelijkerwijs de meest populaire onder het gehele electoraat (vergelijk Rita Verdonk en Mark Rutte).

Omdat Obama en Clinton beide actief zijn in de senaat plukken zij de meeste vruchten van de Democratische meerderheid. Naarmate zij zich beter in de kijker weten te spelen en fouten vermijden, vergroten zij hun kansen op de partij nominatie en uiteindelijk the presidency. Het is niet ongebruikelijk dat degene die eerste wordt in de voorronde degene die tweede wordt vraagt als vice-presidentskandidaat. Dat is in mijn ogen een prachtige progressieve ticket of het nu Obama/Clinton 08 of Clinton/Obama 08 wordt. Ik wens Barack, Hilary en iedereen veel geluk en voorspoed in het nieuwe jaar!