Culture War: De Media en De Oorlog
Balkenende schuift parlementaire pers opzij, berichtte weekblad Elsevier. Met zijn besluit vanaf Maart 2007 zijn wekelijkse persconferentie vanuit Algemene zaken te houden breekt de premier met een decenia oude traditie dat de minister president zijn wekelijkse persconferentie houdt als gast van perscentrum Nieuwspoort. Volgens de auteurs van het artikel past het besluit om voortaan zelf het gastheerschap van de persconferentie op zich te nemen in een trend die al langer zichtbaar is, waarbij de RVD steeds strakker de regie voert over het mediaoptreden van de regering.
Pers & Politiek
De relatie tussen overheid en pers is een ingewikkelde. Ze zijn tot elkaar veroordeeld. Ze hebben elkaar nodig wanneer het gaat om het doorgeven van informatie aan lezende, luisterende en kijkende burgers. Maar het zijn vaak ook twistzieke partners: ze ruzieen over toegang tot informatie, over wat belangrijk is en hoe te interpreteren. De pers heeft een cruciale rol bij het informeren van burgers over het politieke proces. Om die reden wordt de pers ook wel de vierde of vijfde macht genoemd (de uitvoerende, de wetgevende, de gerechterlijke macht zijn de eerste drie, veelgenoemde 'andere' machten zijn de bureaucratie en lobbygroepen). Journalisten selecteren onderwerpen, onderzoeken materie, ondervragen betrokken bewindslieden en ambtenaren. Zo controleren zij de macht. Tegelijkertijd valideren de media 'de macht' wanneer zij een boodschap van de overheid verspreiden. Het zal wel zo zijn het stond immers in de krant.
Moeten journalisten vooral doorgeven wat hen door de politiek verteld wordt of moeten zij juist kritisch omgaan met wat hen wordt meegedeeld, claims in twijfel trekken, onderzoek doen, alternatieve gezichtspunten introduceren? Voor 'de macht' is het plezieriger wanneer zij de boodschap kunnen regiseren en journalisten zich beperken tot het rapporteren van de feiten die zij voorgeschoteld krijgen. De democratie vaart echter beter bij een meer kritisch perscorps.
Tegenstanders van een te assertieve pers menen dat het elitaire journaille zich te veel macht toe-eigent en dat het niet zuiver is dat een select groepje onverkozen journalisten de meningen van het volk zo beinvloedt. The media should just report the facts. Maar tsja, wat zijn precies de feiten? Het is de taak van de media om feiten te scheiden van fictie, twijfelachtige aannames en beweringen die verzonnen zijn.
Saddam, Terroristen & Weapons of Mass Destruction
Neem de verslaggeving in de aanloop naar de oorlog in Iraq. De Bush regering onthulde met regelmaat informatie over de intenties van Saddam Hussein om Massavernietigingswapens te bemachtigen. Door selectief, bepaalde informatie prijs te geven probeerde de regering pers en volk te overtuigen van de noodzaak voor de oorlog. Inmiddels weten we dat veel van de door de regering aangedragen gegevens nogal twijfelachtig of ronduit onjuist zijn gebleken. Dit roept de vragen op naar de wijze waarop de pers verslag deed van deze ontwikkelingen: waren zij klakkeloos in het overtypen van de boodschap die de politiek voor hen had bedacht? Hadden ze kritischer moeten berichten (maar waren ze bang om als onpatriotisch weggezet te worden)? Welke oorzaken liggen ten grondslag aan de falende berichtgeving?
Media Coverage of Weapons of Mass Destruction (WMD) is een onderzoeksrapport van The Center for International and Security Studies van de University of Maryland. In het rapport wordt ge-analyseerd hoe de verslaggeving van WMD's plaats heeft gevonden, en hoe dit beter zou kunnen.
De belangrijkste bevindingen: Vernietigingswapens werden door de meeste media gepresenteerd als een homogene dreiging. Hierbij werd onvoldoende onderscheid gemaakt tussen het hebben van WMD's en het hebben van een WMD ontwikkelingsprogramma. De wijze waarop de Bush regering het probleem formuleerde werd weinig kritisch overgenomen. Te veel verhalen waren slechts een stenografisch weergave van het perspectief van de regering en te weinig verhalen boden alternatieve perspectieven.
De pers faalde. Tegelijkertijd was de uitkomst een zaak van de Bush regering die een strakke regie voerde op de media. Het proces tegen Cheney's chief of staff Scooter Libby gaf een inkijkje in de keuken van het Witte Huis. Het maakt duidelijk dat de media door 'de macht' bespeeld worden, selectief informatie aangereikt krijgen om een achterliggende agenda uit te voeren.
Pat Buchanan & The Liberal media Bias
In een zeer grondige vierdelige documentaire van het TV programma Frontline wordt ingegaan op de vragen die ik hierboven opwerp. Aan het woord komen allerlei hotshots uit pers en politiek. Onder hen is oer-conservatief Patrick J. (Pat) Buchanan. Buchanan begon zijn loopbaan als journalist bij een krantje genaamd The St.Louis Globe-Democrat. Later zou hij voor het Witte Huis werken, eerst voor Nixon later voor Reagan. Pat stelde zich vanaf de jaren negentig nog een aantal malen onsuccesvol verkiesbaar voor het presidentschap. Nu is hij talking head bij schreeuwerige opinie-programma's waar hij de rechtse trompet blaast. Over de relatie tussen pers en politiek zegt hij: ”Het is een gevecht tussen het Witte Huis en de nationale media over wie de controle heeft over de nationale agenda.”
De jaren zestig lopen ten einde. Nixon is president. De oorlog in Vietnam duurt voort terwijl de publieke protesten hier tegen luider worden. Ontevreden over de wijze waarop de pers verslag doet van het beleid van de president, schrijft Buchanan een aantal speeches voor de Vice-President, Spiro Agnew. In deze toespraken gaat hij het gevecht aan met de 'zeer kleine groep journalisten die bepaalt wat het Amerikaanse volk als nieuws ziet'. Retorisch vraagt hij: Wat zijn hun vooringenomenheden? Wat zijn hun vooroordelen? Inhoeverre spelen hun persoonlijke opvattingen een rol bij het selecteren en interpreteren van het nieuws? De oproep van Agnew vindt weerklank bij een deel van het volk dat ook van mening is dat de media bevooroordeeld (te linksig) zijn. De term Liberal Media Bias is geboren.
Rush Limbaugh en het conservatieve geluid
Waar de media het publiek overreedde de Nixon-regering kritisch te bejegenen, draaide de Nixon-regering bij monde van Agnew de boodschap om. Hij slaagde er in een deel van het volk te overtuigen dat ze redenen hebben om journalisten en het nieuws te wantrouwen. Dit zet een beweging in gang waarbij conservatieve commentatoren zich meer en meer manifesteren op de opiniepagina's van kranten.
Met de opkomst van Talk-Radio in de jaren 80 veroveren conservatieven ook de radiogolven. Rechts populistische presentatoren zoals Rush Limbaugh voeren een groeiend luisterend publiek gepeperde opinies over het nieuws en de personen in het nieuws. Zij stellen dat Amerika verdeeld wordt door een culturele oorlog. Dit is in hun ogen een conflict over de wijze waarop de samenleving goed en slecht definieert. Rush, Pat en de hunnen strijden tegen de milieubeweging, feminisme, homo-rechten, vrouwen in het leger, door de staat betaalde kunst projecten en ga zo maar door. Het zijn succesvolle shows waarmee ook goed geld verdient wordt.
Nieuws en Winst: gathering – packaging, news - entertainment
Zo rond het eind van de jaren zeventig en het begin van de jaren tachtig wordt door TV-producenten veel geld besteed aan eigen nieuwsgaring, maar dat begint af te nemen volgens Dan Rather. Nieuwsgaring wordt vaker uitbesteed en de TV-stations leggen zich meer toe op het verpakken van het nieuws. Kijkcijfers en geld verdienen worden steeds belangrijker. Dit gaat gepaard met een versoepeling van de regels voor radio en TV stations ten aanzien van het dienen van het publieke belang. Deze liberalisering van de regels maakte dat de focus verschoof van 'de mensen vertellen wat belangrijk is' naar 'de mensen vertellen wat ze willen horen'. De belichaming van deze ontwikkeling is het conservatieve FOX News network (We report, you decide) dat halverwege de jaren negentig opgericht werd.
Nieuws, met name televisie nieuws kreeg steeds meer het karakter van entertainment. De business jongens wonnen het gevecht met de redactie. Er zou met minder mensen meer winst gemaakt worden... de aandeelhouder wint. Het eigenaarschap in de media industrie onderging een proces van schaalvergroting: van lokaal eigenaarschap naar grote beursgenoteerde conglomeraten.
Het lokale televisie nieuws hier heeft vandaag de dag een hoog entertainment gehalte. Vaak gaat het over sensationele zaken: veel misdaad, een politie agent die dronken achter het stuur zit, een politicus die een prostitue zou hebben bezocht, een lerares op de middelbare school die in een naaktblad poseert. Wat het landelijke nieuws betreft is er de publieke televisie die om zes uur een uurlang nieuws programma uitzendt. De landelijke kabelnetwerken CNN, ABC,CBS, NBC en FOX News hebben ook wel nieuwsprogramma's maar veel vaker nieuws-opinieprogramma's.
In deze shows bespreken presentator en commentatoren (Pundits) de ontwikkelingen in het nieuws. De programma's en hun presentatoren zijn over het algemeen sterk geprofileerd. De bekendste en best bekeken show van dit type is The O'Reilly Factor, waar ik eerder wel over heb geschreven in onder andere War on Christmas. Presentator Bill O'Reilly is net als Pat Buchanan een ware Don Quichot in the Culture War. In zijn boek Culture Warrior verhaalt Bill over zijn strijd tegen secular progressives.
The Culture War is ook voor Ann Coulter een steady bron van inkomsten. Deze hoogblonde ruziemaakster schreef boeken met titels als: How To Talk to a liberal (if you must), Slander: Liberal Lies about the American Right en nog een handvol. Coulter wordt ook wel de Republican Michael Moore of Rush Limbaugh in miniskirt genoemd.
Fake News That Delivers The Truth
Maar secular progressives zitten ook niet stil. “The Daily Show with Jon Stewart” is een satirisch actualiteiten programma, waarin de draak wordt gestoken met de nieuws-shows. Fake News that delivers the thruth (nep-nieuws dat de waarheid vertelt), is het credo..en grappig genoeg wordt dit bevestigd door onderzoek. Het blijkt dat mensen die naar the Daily Show kijken beter scoren op een nieuwsquiz en dus meer weten over actuele gebeurtenissen dan mensen die naar anders programma's kijken (waaronder the O Reilly factor, tot Bill's ongenoegen).
Een spin off van the Daily Show is The Colbert Report (lees ook Roast Report). Dit is een persiflage op de schreeuwerige opinie programma's zoals die van O'Reilly (voordat het the Factor werd heette de show The O'Reilly Report). Onlangs waren O'Reilly en Stephen Colbert gast bij elkaars shows (hier links naar fragmenten).
Op het gebied van radio startte in 2004 een beweging die een links geluid wilde laten horen. Air America Radio maakt progressive talk radio. Een belangrijke rol hierbij was weggelegd voor comediant, acteur en (tekst)schrijver Al Franken (hij schreef ondermeer het boek: Rush Limbaugh is a Big Fat Idiot and Other Observations en in reactie op FOX News en Ann Coulter schreef hij Lies and the Lying Liars Who Tell Them, a fair and balanced look at the right). Franken, de nemesis van O'Reilly, presenteerde tot voorkort een dagelijkse show op Air America. De organisatie zit inmiddels in de financiele sores en Al Franken heeft zich verkiesbaar gesteld voor een van de twee senaatszetels van de staat Minnesota.
Het succes van Jon Stewart en Stephen Colbert heeft op zijn beurt weer een reactie opgeroepen. Onlangs lanceerde FOX News “The 1/2 Hour News Hour”. Het is een variant op “The Daily Show”. Ze brengen eveneens nep nieuws maar dan met rechtse grappen. In de eerste aflevering figureren Rush Limbaugh en Ann Coulter als President en vice-president. Deze uitzending op zondag trok ruim een miljoen kijkers waaronder ook ik. Het waren hoofdzakelijk persoonlijke aanvallen en verschraalde grappen. Een commentator van The Boston Globe wist er nog wel iets positiefs uit te halen. Zij schreef vrij vertaald dat "The 1/2 Hour News Hour" je doet inzien hoe knap het is wat de grappenmakers van The Daily Show dagelijks produceren.
“The Culture War” neemt lachwekkende vormen aan, maar of het ook echt grappig is...
No comments:
Due to some relentless comment spamming I enforce registration. Please register or log in before posting comments